Klagen mág!

Afgelopen week kwam er een zangleerlinge op les, met wie het momenteel gewoon even niet zo goed gaat. Ze is ziek geweest en het herstel wil maar niet vlotten. Super frustrerend natuurlijk! Maar ze doet haar uiterste best om de moed erin te houden en de kleine lichtpuntjes te zien… al zijn die er momenteel eigenlijk niet echt. 
 
Bij mijn ‘Zingen voor je Leven’-koor beginnen we zoals altijd met een stemklankmeditatie. Voor veel koorleden een gelegenheid om even in de rust- en herstelmodus te komen. Maar dit keer was één van de leden er alleen maar onrustiger van geworden. “Misschien komt het ook wel door het weer…”, zei ze. Het stormde en regende en dat was in de ruimte waar we zaten goed te horen. “Tja, misschien maakt de storm het een en ander los…”, opperde ik. Een diepe zucht volgde en dat was géén zucht van verlichting. Ook zij heeft het niet makkelijk en probeert altijd weer de moed er in te houden, het positieve te zien en te leren van de situatie. Maar soms… 

Twee voorbeelden van mensen die er even doorheen zitten en hun uiterste best doen om niet te klagen. Want klagen wordt niet zo gewaardeerd. Mijn zangleerlinge vertelde dat ze er keihard tegenaan loopt dat mensen het nu wel welletjes vinden… dat ze haar verhaal niet kwijt kan en dat ze haar vriendinnen niet wil zeggen hoe het werkelijk gaat, omdat ze bang is weggezet te worden als een aansteller. Tja, misschien is het wel een beetje herkenbaar. We willen sterk zijn, positief blijven, ook als het niet zo lekker gaat. “Het kan altijd slechter…” hoor je mensen vaak zeggen.
 
Maar mag het ook gewoon even slecht gaan? Kunnen we het accepteren als iemand aangeeft dat het even tegenzit? Zonder daarmee meteen een oplossing te willen zoeken, of te gaan troosten. Gewoon even in en dal zitten en dat met elkaar delen, omdat ook de dalen bij het leven horen…
 
Mijn zangleerlinge zuchtte er van, toen ze dat allemaal vertelde. En zingen lukte al helemaal niet, die dag. Ik geef eigenlijk nooit huiswerk op, maar dit keer raadde ik haar aan om driemaal daags 3 keer te zuchten, heel diep, met veel geluid en met je héle lijf. Hhhhhaaaahhhhh, hhhhmmmmm, hhhhèèèèhhh… En vaker mag ook, natuurlijk! En vertellen waaróm mag ook. Even alles zuchtend en klagend uiten.
“Ik heb juist een dankbaarheidsmuurtje,” zei ze daarop. “Prima, zet er maar een klaagmuurtje naast” was mijn reactie. Want dankbaar zijn is super, maar voor klagen moet ook ruimte zijn. 

Omdenken - klagen

Voor alles is een tijd… het gaat om balans. Disbalans zorgt voor discomfort. Je voelt je uit het lood geslagen. Geen ruimte ervaren om dat te uiten, is een vorm van stress en stress is de oorzaak van veel psychische en lichamelijke klachten. Dus laten we van ons hart geen moordkuil maken en af en toe even héérlijk klagen!  Éven alle frustraties en ongemakken op tafel gooien, éven lekker los gaan…

Zodat je daarna weer met een schone lei kunt beginnen en er ook weer ruimte ontstaat voor andere emoties. En lukt het je niet om iets te zeggen of lekker te zuchten? Zing het er dan uit met een klaaglied of een smartlap. Maar het moet en het mág er écht uit!

Zo kun je er ook voor een ander zijn, door ruimte te geven voor alles wat er is, ook de minder leuke dingen. En dat gewoon te accepteren. Het hoeft niet te veranderen. Dat schreef de dame uit het koor later in de groepsapp: “Acceptatie van wat er is, is het toverwoord”. Helemaal eens!